Aşkın Bir Hali

Dinle…
Bu söz, bir ayrılığın gürültüsünden değil,
bir kalbin içe doğru yürüyüşünden gelir.
Birini sevdin,
adıyla değil, mânâsıyla.
Gördüğün yüz değildi,
yüzdeki perdeydi.
Perdenin ardındaki ışığı sevdin.
Sandın ki ışık,
iki göze birden görünür.
Oysa bazen nur,
yalnız bir kalbe misafir olur.
El uzattın,
tutmak için değil, tanımak için.
Seslendin,
çağırmak için değil, “buradayım” demek için.
O sustu.
Susmak bazen reddir sanılır,
oysa susmak,
herkesin taşıyamadığı bir hakikattir.
Sen bekledin.
Beklemek sandığın gibi zaman değildi;
beklemek,
kendi içine doğru yürümekti.
Yol uzun sandın,
meğer yol senmişsin.
Sevgili bir menzil değilmiş,
sende açılan bir kapıymış.
Kalbin kırılmadı,
genişledi.
Çünkü aşk,
alınamayanı almak değil,
alınamayacağını bilerek sevmektir.