Yalnız oturuyorum parkta bir bankta..
Çok aşk görmüş,çok aşık.
Tabi bi o kadarda ayrılık..
Belli oluyor her bir köşesinden.
Sanki yerdeki her yaprağin altında bir hüzün gizli.
Her kaldırılan yaprağın altından,
Acı çığlıkları yükseliyor gökyüzüne,
Kırgın ve yaralı yüreğimin önüne,
Bir kapı açtın zannettim.
İnanmayı, güvenmeyi istedim.
Araladığım kapıdan sızan ışığın;
Ufacık bir rüzgarla sönecek
Mum ışığı olacağını nerden bilirdim.
Devamını Oku
Bir kapı açtın zannettim.
İnanmayı, güvenmeyi istedim.
Araladığım kapıdan sızan ışığın;
Ufacık bir rüzgarla sönecek
Mum ışığı olacağını nerden bilirdim.




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta