Hayat mumlarını arkana bakmadan söndürdün
Çok aklım vardı, bir de divaneye döndürdün
Sevgiden yoksun insanların, bir yalanı uğruna
Kalbindeki beni, terk ederek ebediyen öldürdün
Çileli hayatımda aydınlık saçıyordun
Karanlık gecede güneş gibi açıyordun
Şenlik dağıldı bir acı yel kaldı bahçede yalnız
O mahur beste çalar Müjgan'la ben ağlaşırız
Gitti dostlar şölen bitti ne eski heyecan ne hız
Yalnız kederli yalnızlığımızda sıralı sırasız
O mahur beste çalar Müjgan'la ben ağlaşırız
Devamını Oku
O mahur beste çalar Müjgan'la ben ağlaşırız
Gitti dostlar şölen bitti ne eski heyecan ne hız
Yalnız kederli yalnızlığımızda sıralı sırasız
O mahur beste çalar Müjgan'la ben ağlaşırız




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta