Düşünceler tuhaflaşmış insanlıkta
Etrafta neyi ne için söylediğini bilmeyen insanlar
Boşlukta sallanan hayaller
Kırılmış kalpler
Ve hep ortada çıkmaz düşler sokağı
Etraf sessizlik ve karanlığı çağrıştırıyor
Bir bakın birinizde görün bir kalp acısıyla kıvranıyor
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta