Gözümden dökülen, kanlı bir yaştı,
Bütün dertlerimi, şiire yazdım
Gönlümün nehiri, bentlerden aştı,
Çağlayan sevgime, mezarlar kazdım.
Takılıp kalırken, karanlık düne
Hüzünlü bulutlar, bitsin ben bezdim
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta