Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
bir an fuzuliyi okudum sandım ne güzel yazmışsın
'kamu bimarına canan devayı dert eder ihsan
niçin bana kılmaz derman beni bimar sanmaz mı'
ama öyle değil mi veysicim insanı, doğayı eşyayı o kadar çok seviyoruz ki çoğu zaman onlar farkında olamasa bile. yoksa biz sevgimizi paylaşmasını bilmiyoruz. yeni şiirlerini bekliyorum. sevgiyle kal!...
Naif Tabak
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta