Askı Şiiri - Cüneyt Güzeliş

Çiftçi emeklisi bir yarıcıydı.

Eskiden iyi kazanır;
Kazandığını köşeye atardı.

Çok özlediğinden sarı başakları;
Fırına o gelir;
Görmeye, tezgahtaki çıtır somunları.

“Bir askıya” dedi.
Yandaki “askıdan” dedi aldı;
Dikkatini çekti, eğitimli bir sesti aslında.

Ertesi gün, “askıdan” artmıştı;
O da “askıya” artış yaptı.

Kuyruklar arası dengesizlik arttı;
Fırıncı biraz ayarlama yaptı.

Yıllar geçti;
Bir daha, sırada o olmayacaktı.

Yerini gençler aldı.

Nihayetinde,
Özlenen gün geldi;
Tek bir sıra kaldı.

Gençler işi ele almıştı.

Ekmek, her doğana bedava yapıldı;
“Askıya” gerek kalmamıştı.

“Askı” kahveye asıldı;
O güzel gelenek de “askı”’dan hiç kalkmadı.