İnsan aşk ile vardır özünde.
Cevşeni kebir vardır kalbinde.
Bilinmez kadrinde,
kabri vardır sonsuz huzuru soluduğu ruhunda.
Aşkla vardır insan ve aşktan aşka vardır.
Ve önce aşkla özüne varır insan.
tozlu bir şemsiye durur
çatı katındaki odanın
kuytu bir köşesinde
kumaşındaki eski yağmurların
hüzünlü kokusuyla
Devamını Oku
çatı katındaki odanın
kuytu bir köşesinde
kumaşındaki eski yağmurların
hüzünlü kokusuyla




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta