Geride kısık sesinin vurduğu nefesin,
Nefesim kalır içinde özlemleri ve
Sarılamayan yaralar bırakarak.
Şimdi vesile olmaz hiçbir çiçek
Dargın sevgilileri barıştırmaya
Sonunda ne verilen sözler tutulur
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




yılmaz erdoğan tadına yakın ama çalışmak lazım
mustafa taş
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta