Kalplerinde aşk işaretiyle doğar kimileri... Yeryüzüne gönül indiremez onlar... Hayatı ve insanları anlarlar,hayata ve insanlara merhamet duyarlar,ama hayatın ve onun içindeki insanların yaşadıkları gibi yaşamazlar.
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Devamını Oku
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Eyvallah Güneri hocam. Saygılarımla.
kutluyorum kaleminizi, yüreğinize sağlık
tam puan
Ben bu şiire teknik olarak yorum yapacak bilgiye sahip değilim.Şiirsel olarak akıcı eğitici bir o kadar da güzel.Onun için sadece tebrik ve tam puan Güneri kardeşim.
okuyucusunu zamanda gezdiren mısralar yürekleri mest etmeye yetiyor ..degerli gönül dotlarından dizelerle yüreğimi ısıtan şiiri ve kaleme alan degerli öğretmenım agabeyim harputdiyarının degerli şairi güneri ustamı kutlarım...
öğretmenler gününüz kutlu olsun....
Samimi duygularla bezenmiş muhteşem bir aşk şiiri güzel kardeşim güneri bey okunası zevk ve haz verici bir şiir okuduk sayende mevlam dileklerini boş çevirmesin kalemin daim ve muzaffer olsun...........tam puan.
Ne kaderi suçlayacak, ne kimseye kızacak
Haktan değil geldi benden, bil ki kalem yazacak
Saklasam ne olacak ki, nefsim yine azacak
…Dedi gezgin bu ne haldir, neden düştün bu derde?
…Dedim sorma böcek kardeş, aşka düştüm hardayım
Samimiyetimle söylüyorum, son aylarda okuduğum en duygulu, en içten ve çok hoş bir şiirdi. Emeğinizi can-ı gönülden kutluyorum değerli dost. çok beğendim çok... Ant+10
Bu şiirimle başsağlığı dilemek istiyorum değerli gönül dostum acın acımdır.
Değerli yeğenimize mevlam gani gani rahmet eylesin mekanı cennet olsun.Demekki rabbim daha çok sevmiş takdir onun alanda o verende o.
Bu durumu yakınen bilenlerdenim.Günleri sabırla dilenlerdenim,Toprağa evladın verenlerdenim.Mevlam sizlere yüce sabırlar ihsan eylesin gönül dostum.Bizlerde gideceğiz kalmaya gelmedik günümüzüde bilemiyoruz rabbimizin sayesinde acizane yaşayıp gidiyoruz.Giderken ardımızdan hayır hasenatımız olurda onun için bizlere dua gönderen olursa ne mutlu bizlere.
Dediğim gibi acını yürekten paylaşıyorum gönül dostum acın acımdır.
Allah sizlere sağlık sıhhat vede afiyetler versin rabbim bizleri mitihan ediyor.Sabreden kullarınıda mükafatlandıracağını bildiriyor mevlam görelim neyler neylerse güzel eyler.
Allaha emanet olunuz saygılar benden ümüt güngör
Bu Toprağın Altında Kimlermidir Yatanlar
Bu toprağın altında kimlermidir yatanlar,
Yürekleri her zaman vatan için atanlar,
Bayrağımı can paha baş üstünde tutanlar,
Derim size önce ben unutmayın onları.
Eğmediler başları menfaat bilmediler,
Şeytanların yoluna bir defa girmediler,
Onlar haktan gayrıyı saymayıp bilmediler,
Derim size önce ben unutmayın onları.
Namus şeref için hep vurdular vuruştular,
Onlar her zaman inanın hak konuştular,
Dilerim cennette bir yerde buluştular,
Derim size önce ben unutmayın onları.
Haine karşı koyup durdular sınırımda,
Onları yazdım hep sözümde satırımda,
Hatırası var bunun her zaman hatırımda,
Derim size önce ben unutmayın onları.
Yorulmak bilmediler mevzu vatan olunca,
Hep birden serdengeçtiler yurda çakal dolunca,
Ancak rahat ettiler ayrık'ları yolunca,
Derim size önce ben unutmayın onları.
Ecdad ile ataya hep saygılı oldular,
Yürekleri hak için şehitliğe sundular,
Dilerim cennette zemzem ile yundular,
Derim size önce ben unutmayın onları.
Öğretmen oldular din iman öğrettiler,
Okullarda her sabah andımız söylettiler,
Yalnız çocuklara değil millete dinlettiler,
Derim size önce ben unutmayın onları.
Hep beraber yurdumu ettiler imar,
Kimi doktor oldu kimisi ise mimar,
İşte toprağımda bu değerler yatar,
Derim size önce ben unutmayın onları.
Onlar annesine hiç karşı gelmediler,
Babasına diklenip cevaplar vermediler,
Hainleri biz gibi yurdumda sevmediler,
Derim size önce ben unutmayın onları.
Her meslekte her yerde başarıya koştular,
Vatan türküsü ile zaferlerle coştular,
Onlar yaşarkende ölürkende hoştular,
Derim size önce ben unutmayın onları.
Peygamber şefaati idi asıl düşleri,
Çoğunun erkenden gidiverdi göçleri,
Kulağımda çınlıyor vatan millet sesleri,
Derim size önce ben unutmayın onları.
Serdengeçtim fatiha okuyor hep onlara,
Aslında üzülüyor böyle acı sonlara,
Sanki yaşıyor gibi şunlara hey şunlara,
Derim size önce ben unutmayın onları.
Ümüt Güngör
(c) Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Yüreginize kaleminizze saglik mükemmel bir siir efendim teprikler
YÜREKTEN TEBRİKLER GERÇEKTEN KEYFLE OKUDUM SAYGIDEĞER YÜREGİ YÜREKTEN KUTLARIM
YÜREKTEN TEBRİKLER GERÇEKTEN KEYFLE OKUDUM SAYGIDEĞER YÜREGİ YÜREKTEN KUTLARIM
Bu şiir ile ilgili 104 tane yorum bulunmakta