Aşka Değer Ne Varsa Yaktım Şiiri - Hamit ...

Aşka Değer Ne Varsa Yaktım

Aşka değer ne varsa yaktım,
Birer birer söndü anılar, isimler, yüzler…
Yüreğimin kıyısında bir kül kaldı,
Artık o da rüzgâra emanet, savrulursa varsın savrulsun.

Bir vakit sevmişim delicesine,
Bir vakit inanmışım sözlerin masumiyetine.
Ama öğrendim,
En tatlı yalanlar en çok sevenin dilinden dökülürmüş meğer.

Geceye sığmadım, sabaha kanmadım,
Bir ben vardım bir de sensizlik,
Bir ben kaldım, bir de yanık bir şarkının son kıtası.
Ne söylesem eksik, ne sustursam tamam.

Gözlerimde bir yangın izi,
Ellerimde dokunamadığım ellerin hayali…
Ne kadar sevdim seni, bir bilsen,
Ne kadar tükettim kendimi, bir bilsen.

Artık ne aşka yer var içimde,
Ne umuda tutunacak bir dal…
Aşka değer ne varsa yaktım,
Yandıkça anladım,

Sevgi bazen bir cezadır; sevenin kendine verdiği.
Bir dua gibi sustum ardından,
Bir gün affeder mi kalbim dedim,
Sonra gülümsedim kendi kendime:

Kalbim bile senden yana değil artık.
Ve şimdi,
Rüzgâr bile beni senden uzak esiyor,
Küllerimi savuruyor bilinmez vadilere.
Varsın öyle olsun…

Aşka değer ne varsa yaktım ben,
Bir daha kimse dokunamasın diye,
Bir daha kimse yakamasın diye…
Hamit Atay