Şair sevebilir, ya da sevilebilir mi? Bence olasılıklar düşünüldüğünde, olumluluk göstergesi minimal olarak hesaplanan bir soru bu...
Bunun neden böyle olduğuna geçmeden önce bir şey ekleyebiliriz: Şairin sevmesi ya da sevebilmesi bu denli zor olsa da; şairin içindeki çocuk her zaman sever ve sevilir.
Şimdi gelelim girişteki tektoniğe...Şair coğrafyasının bir kırılmalar,kırgınlıklar,alt-üst oluşlar; hep yıkıp-bozan, yeniden yapan olgular...coğrafyası olduğu ta başından bellidir.Şair şair olalı; insanlar ona sen şairsin diyeli - kısacası insan incelmeye başlayalı - bu böyledir.Zaten o, dış çevre şöyle dursun içindeki 'doğa' ya da karşıdır.Bir, yerinde duramamazlık,bir tedirginlik, bir rahatsızlık hali hakimdir ona...ve 'varoluş'u süreğen bir 'oluş' halindedir. Ya da kısaca; mağmanın soğuyan halidir şair.Bir de komşu coğrafyayı eklersek buna - ki onun en uzun sınırı'çocuk ülkesi'yledir-durum daha da karmaşıklaşır.Şunu söylemek istiyorum: Hesapsızlık, korku nedir bilmeyiş,her gördüğü yeni şeye şaşırma güzelliğidir şair.Orada her gün dolup boşalan süt inceliğidir.
Şair: ' pantolonlu bulut* ' ya da etekleri yeryüzünde yel dolaştıran yağmur...Eser yağar,eser yağar giz'i giz'le buluşturur.
Tamamını Oku
Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta