Aşka dair ne vardı, ömrümün şu deminde
Ya kalpte acı sızı, ya boş gölge zeminde.
Ne aşk öğreten olmuş, ne canlanmış zihnimde
Kalbim sükut eylemiş, eyleyenler utansın
Bilmem çok mu incindi, yüzüne baktıklarım
İntikam alıyorlar, yolda bıraktıklarım.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta