Aşk yarası. Şiiri - Tuncay Aytaç

Bir rüya olmalı, gözlerinin uçurumlarından düştüm.
Kirpiklerine tutunmak istedi ellerim,
kirpiklerin bana küstü, ben senin gözlerinden düştüm.
Düştüğüm yer güneş ışığından yoksundu,
ben sıcaklığına hasretimden üşüdüm.
Ben bana kırgın olduğun yerden sana küstüm, gözlerimin selinde boğularak nefessiz kalmanın bahtsızlığında öldüm.
Uzatsaydın ellerini, gülümseye bilseydin bir kez,
yeniden kalkabilcecektim.
Ve ben senin gölgelerinde sana tekrar küstüm.
Ah, yaktığın kadar yanar içim,
yandığım kadar varımdır ben!
Sensizlik oluk oluk akıyor içime şimdi,
sensizlik yalnızlık, sensizlik hasret, sensizlik acı.
Sen tarafından atılan bir mermi vuruyor beni, taa, can evimden.
Kanıyor yaram,kanıyor, bu can sensizliğin ufkunda senin özlemine yanıyor.
Akşamın olmasını bekliyorum, güneşle birlikte batacağım karanlığa.
Yıldızlı bir gece de istemem artık,
ay düşsün yüzünde ki güzelliğin ile birlikte ruhuma.