Bulutlar ağlıyordu bir çocuğun iç çekişleriyle.
Toprak katmanlarınca derin hayatıma civa içirilmiş sanki.
Dünya kalbinde yan yattı ağırlığınca,
Uzaktan yelkeni yırtık gemiler geldi,
Gemiler gitti yalnızlığımca.
Gemiler ki seni hiç bilmedi...
Aşktı yüklendiğim hayattan ağır!
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
