Aşk ve Rüzgâr Şiiri - Andelip Mehmet

Süzülürüm rüzgârla, çorak - kurak bir çölde,
Yâr dediğim bir kalbin, özleminde sırrım var.
Savrulurum seherde, tek başına bu yolda,
Zorlukların içinde, daim akan terim var.

Bir yanımda hatıra, bir yanımda gözyaşı,
Alır götürür beni, bilmediğim sırdaşı,
Kimliksiz bir bulutta, kaybedilen yoldaşı,
Nefesim tükenirken, gönlümde bir yâr’im var.

Kesilirim söz gibi, soluk gibi, ses gibi,
İnsana değer veren, sevdaya mâ’kes gibi,
Hicran ile dolanmış, dudaklarda süs gibi,
Her telinde kırılmış, bir asırlık yerim var.

Dönüp bakar hep bana, aynalarda bu gece,
Geçmişin rüzgârında, düşmüş kalmış her hece,
Benim için suskunluk, senin için bilmece,
Üşüyen çocuklara, soğuklarda nârım var.

Bir yel gibi geçerken, dağlara ver selâmı,
Savrulmuş bir hicrandır, yüreğimin tamâmı,
Aşk, ateş, rüzgâr derken, unutturdu temâmı,
Şimdi her şiirimde, aşkı bulan Pir’im var.

...andelip...