Ben aşkın peşinden koştukça her an,
Aşk; gün-be gün benden uzaklaşıyor.
Yalnızlık canıma yettiği zaman,
Ölüm sessizliği hep yaklaşıyor...
Koskoca bir ömrü aşka adadım,
Kim yüzüme gülse, benimdir sandım,
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta