Duyguları yön aradığında,
Dertlenir insan,
Limandan uzaklaşmışsan,
Okyanusun ortasındaysan,
Nerede olduğun ve nereye gideceğin belli değilse,
Pusalan yoksa,
Her yer ufuk, her yer denizdir.
İliklerine kadar yalnızsın,
Bir ses bir nefes yoksa,
Sensin, işte hiçliğin ortasındaki nefes,
Duygularınla baş başa,
Aşk ve ötesi aklında,
Bitmişliğin sınırlarında,
Nesneler yokluğu çağırır.
Aşk
Sen yanımdayken
düşüncelerim soyunuyor,
kelimeler utanıyor.
En derin cümleler
en kısa bakışlardan doğuyor.
Aşk
Bazı bedenler
ancak fikirle çıplaklaşır.
Tenin konuşmadı
ama sustuğu yerden
her şeyi söyledi.
Bir omuz,
bir boyun eğimi
ve dünyanın bütün mantığı
oradan sarktı aşağı.
Bu bir trajedi değil,
Arzunun sahnesiydi.
Aşk
Sevmeden yaşamak mümkün mü?
İnsan,
en çok sevdiğini ciddiye alırken
kendini gülünç duruma düşürür.
Aşk
Sensin Tanrı parçacığı,
Aşk için var olan sonsuzluk,
Nedenselliğin sebebi.
Aşk
Sana dokunmak,
ve düşünmek istedim.
Bazı bedenler
ancak fikirle çıplaklaşır.
Aklım seni savundu kendime karşı,
“Bu bir zorunluluktur,” dedi,
“Arzu, var olmanın geometrisidir.”
Aşk
Bazı bedenler
ancak fikirle çıplaklaşır.
Tenin konuşmadı,
ama sustuğu yerden
her şeyi söyledi.
Bir omuz,
bir boyun eğimi,
ve dünyanın bütün mantığı
oradan sarktı aşağı.
“Bu bir trajedi değil,”
“Bu, arzunun sahnesi.”
Aşk
Aşk Aşkın Şehri Ordu
Kayıt Tarihi : 3.1.2026 15:43:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!