Seni özlüyorum
evet, itiraf ediyorum,
ama bunu büyük kelimelerle yapmayacağım.
Gökyüzü mavi, kalbim uslu,
dünya hâlâ bildiği gibi dönüyor.
Aşk
Seni özlemek,
acı çekmenin resmi yolu değil artık;
hayatın bana attığı küçük bir bakış,
benim de ona göz kırpmam.
Aşk
Kalbim ciddileşmeyi denedi bir ara,
olmadı.
İroni karıştı işin içine,
duygu hafifledi,
ama kaybolmadı.
Aşk
Gülüyorsun sanırım bir yerlerde,
ben de burada,
ciddiyetin biraz fazla kaçtığını düşünüyorum.
Çünkü aşk,
fazla ciddiye alındığında
kendini kıran bir cam gibidir.
Aşk
Seni beklemek mi?
Hayır, beklemek sayılmaz bu.
Daha çok,
yağmur yağacakken şemsiyeyi almamak gibi
ıslanacağımı bilerek
yine de yürümek.
Aşk
Mutluyum,
çünkü kalbim hafif alaycı.
Acıyı da umudu da
aynı cümlede taşıyabiliyorum.
Beklentimle birebir olmasa da
ona yakışır biçimde:
Biraz kırgın,
biraz gülümseyerek.
Aşk
Belki aşk,
bir trajedi değildir;
hayatın ciddiyetine karşı
kalbin yaptığı
zarif bir şakadır.
Aşk
Mutluyum,
çünkü bu özlem
beni eğip bükmüyor.
Kırıldığım yerden
ince bir kahkaha sızıyor.
Aşk
Seni özlüyorum
ama yanlış anlaşılmasın,
bu bir ağıt değil.
Daha çok,
gülünce boğazda kalan
küçük bir düğüm gibi.
Aşk
Bazen kalbim
“Buna gerek var mı?” diye soruyor,
ben de omuz silkiyorum.
Çünkü bazı duygular
mantıkla tartışılmaz,
onlarla hafifçe alay edilir.
Aşk
Seni düşünmek,
ciddiyetin kravatını gevşetmek gibi.
Dünya hâlâ sert, evet,
ama ben içimden
ona dil çıkarıyorum.
Aşk
Kayıt Tarihi : 15.1.2026 12:56:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!