Aşk Sığınak Olmadı Şiiri - Okan Kobatan

Aşk bir sığınak olmadı,
umut bir plan.
Sadece
daha az can yaksın diye;
biriktirdiği acıyla bir tutam sevgi almak isteyip,
sonra yok olmak mı vardı düşümüzde?

Belki de buydu bütün mesele:
fazlasını istememek.
Bağırmamak,
kırmamak,
kimsenin omzuna yük olmadan
yavaşça çekilip gitmek kendi kara sularına..

Oysa dünya
çok daha yüksek sesle dönüyorken,
Biz
fısıltıyla tutunmuyormuyuz hayata?...

Kimse kahraman olmayı beceremiyor, tamam ama,
sadece
bir sabah
kendine yabancı uyanmadan yeni bir güne başlayıp, işe gitmek bile başarı sayılmaz mıydı yerli yersiz?

Gece geldiğinde
herkes bir yere varmış gibi,
biz
aynı yerde durup
biraz daha derinleşiyoruz gibi yapmasak ya da?

Nasıl olurdu?

İnsanın;

bu kadar acının içinde
bir anlığına
kendini
affedebilme yeteneği olsa?