Bazen bıraktığın yerde bulamazsın zamanı.
Bir an ayrılsan mutluluğun yanından hemen üşüşür akrep ile yelkovan.
Bak hüznün ne kadar taze ve gün ışığına ne kadar duyarlı.
An ve an yeniler, zamanın dışına taşan bir aşkta kendini.
Bırak artık sırrını kendi ellerinle öldürdüğün o çocuk saklasın.
Kelimelerinle toprağa çizgiler çizerek bitir geri kalan ömrünü.
Ki tam da oraya atacaklar imzanı.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta