Kalplerinde aşk işaretiyle doğar kimileri... Yeryüzüne gönül indiremez onlar... Hayatı ve insanları anlarlar,hayata ve insanlara merhamet duyarlar,ama hayatın ve onun içindeki insanların yaşadıkları gibi yaşamazlar.
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Devamını Oku
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Aşk olsun, aşk her zaman olsun, böyle güzel şiire de aşkolsun.
Daha ne diyebilirim ki, gönlünüze sağlık, saygılar.
Bülent Bey, bir yanda sevda, öbür-yanda hasret ve özlem. Elbette ki yürek buna zor dayanır. Yine güzel bir şiir olmuş yüreğiniz dert görmesin.
Buram buram, sımsıcak sevgi kokan tatlı bir şiir. Olmuyor dost olmuyor, Amazon aksa gönülde sevginin boşluğu dolmuyor. Yaşamak istersen eğer, bırak seher yeliyle bir selam gelsin, sevgisiz kupkuru kurumuş şu dünya, sevmeyen sevgiyi nasıl bilsin.
akıcı ve güzel tasvirler di şiirinizi beğenerek okudum bülent bey nicelerine tebrik ederim+++ selam ve saygılarımla
Değerli Kardeşim Bülent Bey;
Aşk öyle bir duygu ki yaşayan da biliyor, yaşamayan da ne olduğunu biliyor. Mutlaka yaşanmalı aşk. Duyguların en güzelidir aşk duygusu. İnsanı hiçliğe kadar taşır çünkü.
Damara zerk edilen bir ilaç gibidir kimi zaman aşk. Duygu yoğunluğunu tetikler.
Yine sizin tarzınızda muhteşem bir şiiri okudum. Kutlarım. Saygılarımla.
Koydun bu ateşi koynuma bedenim sarsın
Dilerim bu aşk ateşi ikimizi de yaksın
Aşkla yanıp kül olunca benide anlarsın
Acılarla koynumda dertlerin son bulsun
Aşk bahçende dertlerin tükensin solsun.............Reyhan Altaş
Yüreğinize sağlık duygularınız mısralara dökülmüş anlam ve anlatımı güzel şiirinizi ve sizi canı gönülden kutlarım .Saygı ve sevgilerimle +.+
Şiirinizi beğeni ile okudum,yüreğine sağlık arkadaşım,tam puan ile sayfamda.
'Yaşama nedeni' olan bir sevgiliye hitaben yazılmış ne kadar duygulu bir şiir....Özü, gözü, sözü..... velhasıl her şeyiyle güzel, sevilesi bir sevgili.....
Şair demiş ya.... 'Güzel olan sevgili değildir, sevgili olan güzeldir'..... sevince işte böyle her şey güzelleşir..... Seven de ...sevilen de.... yaşam da.....
Çok severek okudum şiirinizi Bülent Bey..... Kutlarım..... Saygılarımla..........
Elbette her daim aşk olsun ve ne mutlu ki aşkı verene ve ne mutlu ki böylesine bir aşkı yüreğinde taşıyana mürekkebiniz bol gönlünüz hoş olsun saygılar
Bülent bey yine o güzel şiirlerinizden bir yenisini daha okudum, yüreğinize sağlık tebrikler. Sevgi ve selamlarimla.
Bu şiir ile ilgili 47 tane yorum bulunmakta