Kalplerinde aşk işaretiyle doğar kimileri... Yeryüzüne gönül indiremez onlar... Hayatı ve insanları anlarlar,hayata ve insanlara merhamet duyarlar,ama hayatın ve onun içindeki insanların yaşadıkları gibi yaşamazlar.
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Devamını Oku
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Bülent bey, çok düzgün ve naif seçilmiş kelimelerden oluşan çok güzel bir şiir yazmışsınız. Sizi tebrik ederim. Bir dörtlükte ben eklemek istiyorum...
Sen ki güzellerden daha güzelsin.
Gülizarda gonca güle benzersin.
Beni gamzelerine hapsedersin.
Medet eyle medet, ey yar aşk olsun
Aşk bahçende dertler, tükensin solsun
Seninle aştığım dağlarım ova
Salıp ellerimi düşürme dara
Ağlar ise ruhum ruhundan yana
Medet eyle medet, ey yar aşk olsun
Aşk bahçende dertler, meşkinle solsun. Rahime Kaya
Saygıyla kutluyorum
Gönderen: Mahmut Ünsal
Alan: Bülent Baysal
Tarih: 08.11.2015 22:20:00
---
Bülent beyefendi.Kardeşim.
Çok sevdiğim bir tarda bir şiir yazmışsınız.İştahla okudum.Bir an evvel bu harika şiire katkıda bulunayım diye yorumu kısa kestim. Bu fevkalade şiirinizi ve sizi tebrik ediyorum.
Selam ve saygılarımla sayfama alıyorum.
Dinle bu ahvali bi-mecalimden.
Bir haber vereyim ruy'i alimden.
Sorarsan sevdiğim vasf-ı halimden.
Medet eyle medet ey yar aşk olsun
Aşk bahçende dertler tükensin solsun......Mahmut Ünsal
Sevgiliye de böyle tatlı sözlerle yaklaşmak yakışır gönül ehline.Ne kadar güzel bir şiirdi. Okurken insanın içi açılıyor. Her şey şairin güzel gönlünce olsun demek geldi içimden. Hatta bir beşlikle de ben eşlik etsem dedim şiirin armonisini bozmamaya gayret ederek:
Zaman sular gibi akıp gidiyor
Sensiz gözlerime uyku girmiyor
Gözümün yaşını kimse silmiyor
Medet eyle medet, ey yar aşk olsun
Aşk bahçende dertler, tükensin solsun
Kutluyorum bu sımsıcak, sevgi dolu şiiriniz ve sizi Bülent bey. Nicelerine Değerli kardeşim. Sevgim saygımla....
bülent bey böylesine bir şiir ancak sevenyüreğin coşkusu ve duygusunun yanında şiir dili anlamakla yazılır duru yalın duygu dolu ustaaca yazılmış bestelenirse harşka bir türk sanat n
müzüğine gidecek çook gğzel vşr sevd aşiir okumak zevkti canı gönğlden kutluyırum bu şiiriyazan kalemive sebgidolu yüreği
.Tebrikler kardeşim, güzel bir şiir okudum, ilhamın bololsun gönlün şen kalsın
....Öyle bir şiir okudum ki... ben daha ne diyebilirim ki... Yüreğime ulaştı her mısranız, sardı ruhumu... Kutluyorum seni, engin yüreğini, usta, güçlü kalemini... Masallah diyorum.seninki kadar olmasada bir dörtlükle katılmak istedim
Tebrik sevgi ve saygilarımı gönderiyorum.... ...
Sen eller değilsin, kaldır tülünü
Boşa gitmesin ver, kalan külünü
Soldurma bahcemde sevda gülünü
Medet eyle medet, ey yar aşk olsun
Aşk bahçende dertler tükensin solsun...
AMİN AŞK BAHCENİZ GÜLLERLE DOLSUN SEVGİLER ÜSTADIM
Çok güzel bir şiir okuttunuz sayın şairim, tebriklerimle nicelerine...
Bu Kalem'i önemsemek zorundayım.Çünkü asla ıskalanmaması gereken şiirlere imzasını atıyor.
Sayfaya her gelişimde beni kendine özgü sıkı yönleriyle,sağlamlığıyla ve ağırlığıyla karşılayan şiirler buluyorum.
Bu şiir de onlardan biriydi.Keyifle okudum.
Kutluyorum Değerli BAYSAL.
Nicelerine.Erdemle.
çok güzel bir çalışma olmuş tebrik ederim nicelerine
Bu şiir ile ilgili 47 tane yorum bulunmakta