Çocukken ekmek arası sevinçlerimiz vardı bizim,
Şimdi elimize ekmek alıp sokağa çıksak,
gözünde büyüyor milletin ufacık ekmek parçası.
Dizimizde yaralar olurdu, yüzümüz pis,
Ayağımızda bırak da gideyim diyen bir terlik.
Binmek istediğimiz bisikletler vardı,
Gerçi daha sonra babam aldı ama o zaman kadar geçen vakit de gayet hüzünlüydü.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta