Yarım yamalak harflerle anlatılacak kadar düştü,
Bir zamanlar cümlelere yüklediğim anlamlarımın yetersiz kaldığı 'aşk'. Küflenmiş hayallere gizlenen bi özne ne zaman oldun hatırlamıyorum. Oysaki yüklemler ve yaşam seninle daha bi anlam kazanırdı...
En acısı da ruhunu boşaltıp kendine yer açmak istercesine,
Huzur bulduğum kollarınla beni bir yabancı gibi itişin oldu.
Belki o ana kadar gayri resmiydi ayrılığımızda,
sanki ben kabullenmek istememiştim...
Hayatta ben en çok babamı sevdim
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim
Devamını Oku
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta