Avare gezdiğim gençlik yıllarının acısını
Şimdi duyuyorum yıkılan fikriyatın sancısını
Canım yanıyor susarak bağırıyorum ama
Acılarımın çetelesini tuttum buğulu cama
Biraz güneş görünce yerinden akıyor
Söylenmemiş kelimeler can yakıyor
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta