hiç merak etmiyor musun,
keşkelerle hırpaladığın adamı,
kıyamet telaşına bıraktığın acıları,
umut çiçekleri açar diye, toprağına sapladığın kalemi.
küsmek değil ki bu benimkisi, derine vurmuş sitem yarası.
insan az merak eder.
senden sonra naif bir vaha oldu bizim buralar,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta