Yine bir başına, yine kimsesiz ve yalnız,
Başbaşa bırakıp hayallerinle, gitti kendi gerçekliğine,
Kundağındaki bebeğin cami avlusuna terkedilmesi gibi,
Ağladın ne fayda kimse görmedi gözyaşlarını,
Kapandı birden zahirle olan bağın,
Çarptı ardından bakarken nemli göz kapakların...
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta