Aşk Hikayesi Şiiri - Melahat Çetinkaya

AŞK HİKAYESİ

Hiç ummadığın bir anda,
Girince aşkın atış menziline gözlerin,
Bazen manidar bir bakış,
Ya da hoş bir tebessümle,
Uçurunca yüreğinden muhabbet kuşlarını
Gönlünün gökyüzüne,
Vurulursun amansız hem de sessizce.
İşte böyle başlar aşk hikayesi.

Ve melankolik duyguların müebbet çıkmazında,
Gönüllü mahkum olursun sevenler koğuşunda.
Yaslanıp umutların,hayallerin omzuna,
Başlarsın saymaya görüş günlerinizi.
Ve her seferinde,bir çentik atarsın gönlünün duvarına.
Hasretle geçen günlerin acısını, suçunu,
Yükleyip takvimlere,yollara
Günler geceler boyu vuslat düşlerine yatar,
Nöbet tutarsın sevenler koğuşunda.

İşte böyle yüreğin ağzında geçerken günler,
Hayat çelmesini takıp sinsice,
Aşkın ayağını sarpa sardırır
Güvendiğin dağlara karlar yağdırır.
Bir çığ düşer üstüne.
Ayrılık çanları başlar çalmaya
Ve sonunda,
Kalırsın avuçlarını kanatan can kırıklarıyla,
Bu aşk hikayesinin enkazı altında.

MELAHAT ÇETİNKAYA