Aşk Hamalı Şiiri - Nuran Baydar

Bir sözcük yükleniyor omuzlarıma…
Adım adım, biçare taşıyorum.
Dervişlik âleminde bir nefes bulmaya
Hamal olmakla başlıyorum.

Ne bir yol var önümde, ne bir seyyah…
Külü yok, dumanı yok; yalnız yanıyorum.
Kalıbıma sığmıyor kaynar laflar,
Damla damla yüreğimden taşıyorum.

Bir anda sönüyor bütün yıldızlar, karanlıkta ürperiyorum;
Yalnızlığımın içinde bir soluk, bir iz arıyorum.
Her adımda biraz daha kayıp…
İçimde bir nehir gibi kabaran debdebe,
Dudaklarımda yavaşça kuruyor sevda kelimeleri.

Gözlerimdeki gölgeler büyüyor.
Bir ağaç misali kök salmak isterken toprağa,
Sonsuzluk bir çukur gibi içine çekiyor;
Yaralı kalbimi bir kayanın keskin kenarında bırakıyor.

Beyhude bir çabada savrulup duruyorum.
Sözcükler kurşun gibi içimi delip geçiyor.
Kelimeler eksik, ruhumda boşluklar…
Bir yudum suya hasretim;
Kurumamış bir kaynak bulamıyorum.