Bir düşten düştüm seninle,
Yine yara bere içinde uyandım;
Senin soğuğun bir oda da.
En uzun yol bu, yürek çarpıntısıyla yürüdüğümüz.
Kaybetmenin, ezberlenen yalnızlığı nefes alıyor aramızda.
Bir ses gelip bozuyor, susturduğumuz ne varsa.
Ayrı gerçeklere savruluyoruz.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta