Günlerce kendimizden geçtiğimiz,becilce,
Böbürlenerek vardığımız,karanlık gece,
Öyle bir bekleyiş ki tüten aşk selvice,
Tüyler diken olmuş,işte bu aşk dediğin.
Ölüm fermanımı yazan sevgili sar beni,
Issız günlerde,ateşinle yak beni,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta