Aşk Çılgını Şiirler

Şimdi gülümsüyorum
senin gibi
nedensiz değil
ama açıklamaya da gerek yok
çünkü bazı sevinçler
kanıt istemez.
Aşk

Seni düşünmek
etik bir sorun artık:
çünkü seni istemek
başkasının hayatına
bilinçli bir müdahale.
Aşk

Gecem sızladı.
Tenin,
itiraf etmeliyim
bütün ideolojilerden daha ikna edici.
Aşk

Karşına çıktım,
ceketim iliklenmemiş,
onurum cebimde buruşuk.
Bir adım attın,
tarihe karşı yürür gibiydin.
Kurşun değildi beklediğim,
boynunun sıcaklığıydı.
Aşk

Kapılar bazen kilitlidir
ama biz
anahtar aramadık.
Düşüncelerimiz,
duygularımız
ve enerjimiz
çınarların gölgesinde
yan yana duruyordu.
Aşk

Hayat,
fazla ciddiye alındığında
insanı küstürür.
Ama sevgi,
ciddiye alındığında
insanı

Parmakların
bileğime değdiğinde
acele etmedi zaman;
aristokrat bir susuşla
bekledi.
Çünkü bazı temaslar
hemen değil,
hak edilince olur.
Aşk

Aşk
bende utangaç değil
seninle
kendini saklamıyor
elini belime koyuyor
“buradayım” diyor
ve ben inanıyorum.
Aşk

Nefeslerimiz
aynı cümlede buluştu.
Henüz söylenmemiş
ama anlamı çoktan kabul edilmiş
bir cümlede.
Aşk

Aşkı
duygunun işi sanıyorlar.
Oysa en çok
aklın yorulduğu yerde başlıyor.
İnsan,
anladıkça yaklaşır;
yaklaştıkça
daha çok düşünür.
Aşk

Seni sevmek
bir iddia değil,
bir sorgulama biçimi.
Her bakışın
bende yeni bir soru açıyor,
cevapları aceleye gelmeyen
zor sorular.
Aşk

Felsefe der ki:
İnsan, anlam kuran bir varlıktır.
Ama aşk geldiğinde
anlam kurmaz;
anlamla yüzleşir.
Ben seninle
kendi düşüncelerime bile
itiraz etmeyi öğrendim.
Aşk

Zaman,
üzerimizde otoritesini kaybediyor.
Çünkü düşünce hızlanınca
saatler yavaşlar.
Bir anın içinde
bir ömürlük sezgi
yer açar kendine
Aşk

Aşk bazen
en karmaşık düşünceyi
en basit dokunuşla
çürütür.
Bu bağ
romantik bir kaçış değil.
Bu,
bilinçli bir kalış.
Kendini kandırmadan,
korkuyu estetize etmeden,
gerçeğin yanına oturarak.
Aşk

Seni seviyorum,
çünkü başka türlüsü
mantıksız olurdu.
Her şey zorunluluktan doğar.
Sen de
bende kaçınılmaz bir neden gibisin;
rastlantı kılığına girmiş
derin bir yasa.
Aşk

“Bu dünya anlamsız olabilir,
ama biz karşı koyabiliriz.”
İşte bu yüzden seviyorum seni,
anlamsızlığa rağmen değil,
onun tam ortasında
yanımda durduğun için.
Aşk bazen
bir isyan biçimidir;
umutlu değil,
onurlu.
Aşk

Cesaret,
aklın sustuğu yerde başlar.
Ve ben seni severken
tam oradayım.
Mantık geri çekiliyor,
ama bilinç uyanık.
Bu bir düşüş değil—
bilinçli bir atlayış.
Aşk

Tenin,
benim için basit bir arzu değil;
varoluşun kanıtı gibi.
Dokunduğumda
sana değil,
kendi gerçekliğime
inanıyorum.
Çünkü insan
en çok
başka bir insanda
kendine temas eder.
Aşk

Bu aşk
derinlik öneriyor.
Geçici bir huzur değil,
kalıcı bir sarsıntı.
Ve bazı hayatlar
ancak sarsılarak
anlam kazanır.
Aşk

Eğer sevmek
bir riskse,
ben bu riski
etik buluyorum.
Çünkü seni sevmek,
kendimden kaçmak değil;
kendimle
yüzleşmektir.
Ve evet,
belki bu aşk
kolay değil.
Ama bazı şeyler
zor oldukları için
gerçektir.
Seni seviyorum.
Çünkü bu sevgi
beni doğru yere koyuyor.
Aşk

Sana dokunmak
şiir yazmak değil
şiirin içinden geçmek
kelimeler arkadan koşuyor
yetişemiyor.
Kıskanıyorum
itiraf ediyorum
ama bu sahiplenmek değil
kaybetmeye aklımın
alışamaması.
Aşk

Biz iki kişilik bir doğruluk kurduk.
Aşk

Sen gidince
bütün fikirler
üşüdü.
Aşk

Seni severken
insanı düşündüm
toprağı
sokağı
emeği
ama akşam olunca
en çok
sesini düşündüm
Aşk

Ben
seninle
kendime
yerleştim.
Aşk

Dünya hâlâ tuhaf,
insanlar aceleci,
zaman biraz kaba.
Ama sen yanımdayken
hayat,
daha az bağırıyor.
Aşk

Şimdi böyleyim işte:
Aklım sende,
kalbim sakin.
Ne büyük yeminler,
ne sonsuzluk planları.
Sadece
sen varken
hayat daha yaşanır.
Aşk

Özlem dediğin
çok süslü bir kelime değil aslında.
Bir tramvayın gecikmesi,
bir mesajın gelmemesi,
bir de senin yokluğun,
hepsi aynı yerden üşütüyor.
Aşk

Kavuşma
filmlerdeki gibi olmadı.
Ne müzik girdi araya
ne gökyüzü bölündü.
Sadece
yan yana durduk
ve kış
bir adım geri çekildi.
Aşk

Kavuşma
filmlerdeki gibi olmadı.
Ne müzik girdi araya
ne gökyüzü bölündü.
Sadece
yan yana durduk
ve kış
bir adım geri çekildi.
Aşk

Şehir kıştı,
bunu inkâr etmeye gerek yok.
Duvarlar soğuk,
sokaklar uzun,
insanlar aceleciydi.
Ama sen geldin—
hikâye burada yön değiştirdi.
Aşk

Özlem dediğin şey
bir felsefe konusu değildir;
daha çok
tenin hafızasıdır.
Ben seni düşünürken
ellerim senden önce hatırladı.
Yaklaştığında
zaman bir an durdu.
Çünkü bazı anlar
ilerlemek için değil,
anlaşılmak için vardır.
Aşk

İnsan bazen
bir başkasında
kendi yorgunluğunu sever.
Ben seni
tam da oradan tuttum.
Aşk

Şehir yine kış,
bunu inkâr etmiyoruz artık.
Soğuk,
insanın yakasına kadar çıkıyor.
Ama sen yanımdayken
bedenim
dünyayla pazarlık yapmayı bırakıyor.
Yaklaşman
bir hamle değil,
bir karar gibi.
Teninle aramda
ince bir mesafe var,
orası tam da
insanın kendini kaybetmeden
ısınabildiği yer.
Aşk

Elin,
aceleci değil.
Dokunmak istemiyor belki;
dokunulabileceğini
hatırlatıyor.
Bu,
daha derin bir şey.
Aşk

İnsan bazen
bir başkasında
kendi sessizliğini sever.
Ben senin sessizliğinde
uzun süre kalabilirim.
Aşk

Tenin
bir davet değil;
bir güven.
Yan yana geldiğimizde
dünya daha az sert,
beden daha az yalnız.
Kavuşma
yüksek sesle olmuyor.
Omuz omuza,
nefes nefese değil,
aynı nefeste.
Aşk

Şimdi gülümsüyorum
senin gibi
nedensiz değil
ama açıklamaya da gerek yok
çünkü bazı sevinçler
kanıt istemez.
Aşk

Kavuşma
filmlerdeki gibi olmadı.
Ne müzik girdi araya
ne gökyüzü bölündü.
Sadece
yan yana durduk
ve kış
bir adım geri çekildi.
Şimdi böyleyim işte:
Aklım sende,
kalbim sakin.
Ne büyük yeminler,
ne sonsuzluk planları.
Sadece
sen varken
hayat daha yaşanır.

Aşk
bende utangaç değil
seninle
kendini saklamıyor
elini belime koyuyor
“buradayım” diyor
ve ben inanıyorum.

Aşk
bende utangaç değil
seninle
kendini saklamıyor
elini belime koyuyor
“buradayım” diyor
ve ben inanıyorum.

Sana dokunmak
şiir yazmak değil
şiirin içinden geçmek
kelimeler arkadan koşuyor
yetişemiyor.
Kıskanıyorum
itiraf ediyorum
ama bu sahiplenmek değil
kaybetmeye aklımın
alışamaması.

Aşk
bende utangaç değil
seninle
kendini saklamıyor
elini belime koyuyor
“buradayım” diyor
ve ben inanıyorum.

Aşk
bende utangaç değil
seninle
kendini saklamıyor
elini belime koyuyor
“buradayım” diyor
ve ben inanıyorum.
Aşk

Biz iki kişilik bir doğruluk kurduk.
Aşk

Sen gidince
bütün fikirler
üşüdü.
Aşk

Seni severken
insanı düşündüm
toprağı
sokağı
emeği
ama akşam olunca
en çok
sesini düşündüm
Aşk

Ben
seninle
kendime
yerleştim.
Aşk

Dünya hâlâ tuhaf,
insanlar aceleci,
zaman biraz kaba.
Ama sen yanımdayken
hayat,
daha az bağırıyor.
Aşk

Özlem dediğin
çok süslü bir kelime değil aslında.
Bir tramvayın gecikmesi,
bir mesajın gelmemesi,
bir de senin yokluğun
hepsi aynı yerden üşütüyor.
Aşk

Şehir kıştı,
bunu inkâr etmeye gerek yok.
Duvarlar soğuk,
sokaklar uzun,
insanlar aceleciydi.
Ama sen geldin—
hikâye burada yön değiştirdi.
Aşk

Özlem dediğin şey
bir felsefe konusu değildir;
daha çok
tenin hafızasıdır.
Ben seni düşünürken
ellerim senden önce hatırladı.
Yaklaştığında
zaman bir an durdu.
Çünkü bazı anlar
ilerlemek için değil,
anlaşılmak için vardır.
Aşk

İnsan bazen
bir başkasında
kendi yorgunluğunu sever.
Ben seni
tam da oradan tuttum.
Aşk

Elin,
aceleci değil.
Dokunmak istemiyor belki;
dokunulabileceğini
hatırlatıyor.
Bu,
daha derin bir şey.
Aşk

İnsan bazen
bir başkasında
kendi sessizliğini sever.
Ben senin sessizliğinde
uzun süre kalabilirim.
Aşk

KAPI
Şehir yine kış,
bunu inkâr etmiyoruz artık.
Soğuk,
insanın yakasına kadar çıkıyor.
Ama sen yanımdayken
bedenim
dünyayla pazarlık yapmayı bırakıyor.
Yaklaşman
bir hamle değil,
bir karar gibi.
Teninle aramda
ince bir mesafe var,
orası tam da
insanın kendini kaybetmeden
ısınabildiği yer.
Tenin
bir davet değil;
bir güven.
Yan yana geldiğimizde
dünya daha az sert,
beden daha az yalnız.
Kavuşma
yüksek sesle olmuyor.
Omuz omuza,
nefes nefese değil,
aynı nefeste.
Kapılar bazen kilitlidir
ama biz
anahtar aramadık.
Düşüncelerimiz,
duygularımız
ve enerjimiz
çınarların gölgesinde
yan yana duruyordu.
Aşk