Aşk Ateşi Şiiri - Bekir Erçalışkan

Acı tecrübelerden bıktım; artık çok yoruldum...
Yılkı tayları gibi uçsuz bucaksız, yemyeşil çayırlarda
Özgürce koşarken, göğsüm asi rüzgârlarda;
Boynuma kement, ayaklarıma prangalar vuruldu!
Hırçın bir dalga idim; kıyılara vura vura duruldum...

Bir kartal gibi başım bembeyaz bulutlarda,
Rüzgârlarda süzülürken yüce dağların doruklarında;
Serseri bir sevda kurşunu ile... Yüreğimden vuruldum!

Fotoğraflarda gülümsemeyi... Hiç beceremedim.
Ben, mutluluk peşinde koşmamayı çoktan öğrendim.
Gönül bahçeme henüz bahar hiç gelmedi;
Yüreğime düşen ayrılık ateşi hâlâ kor... Küllenmedi.

Kurudu göz pınarlarım, her gidene ağlamaktan;
Yoruldum... Anılara sarılarak yaşamaktan.
Dudaklarımdaki tebessüm solalı yıllar oldu;
Gözlerimdeki sevinç ışıltıları... Çoktan kayboldu.

Aşk burgacında yitirdim gençliğimi,
Bir film gibi izledim ömrümün tükendiğini...
Aşk ateşi zamanla küllenip söner sandım;
Aşkın "ayrılık" olduğunu... Çok geç anladım.