Aşk Acısı. Şiiri - Tuncay Aytaç

Seni çok özledim.
Öyle bir özlem ki bu, tarifi doğada gizli.
Mesela rüzgârın içinde ki bir yağmur damlasının vuslata savrulmasi gibi.
Sahilde ki bir kum tanesinin güneşe yanıp dalgaları özlemesi gibi.
Ben seni mahzene atılmış bir şişe şarabın sabrıyla bekleyeceğim.
Vuslata olan inancım çok büyük, belki de gerçekleş meyecek bir hasret bu.
Varsın olsun, varsın hiç kavuşmak olmasın bu yolda.
Aslında ben seni özlemeyi seviyorum.
Hasretin bağrımda ki ateşi öyle büyük ki.
Tarifi imkansız bir aşk bu!
Bu aşk kafese hapsolunmuş bülbülün sılaya hasreti gibi bir şey.
Gecenin bir vaktinde yine aklıma düştün işte!
Ne yazık ki yıldızsız bir gökyüzüne bakıyorum.
Oysa ben yıldızlara bakarak avuturdum kendimi.
Uzanırdı gönlüm yıldızlara, yıldızların nuru gibiydi ya hasretin.
O yüzden gözlerimde ki hasretin dinerdi gökyüzüne baktığımda.
Ben kasvetli günlerin yağmurlu havalarına alışmalıyım, ben artık yağmur damlalarına karısmalıyım.
Ben artık sensizliğe alışmalıyım.
Gelmeyeceksin biliyorum gelmeyeceksin.
Hani bazen siyah saçlarının gecenin içinde bir başka parladığından söz ederdim ya sana!
Veya beyaz teninin gecenin içinde nurum olduğundan.
Hatırlarmısın bilmem ki?
Simsiyah gözlerinin varlığıma değdiği yerde başlardı yangınlarım.
Kirpiklerinin kaşlarına temasında biterdi hasretim.
Bir gülüşün dağıtırdı kasvetli ortamı.
Bir çocuk gülümsemesi belirirdi yüzümde, öylece baka kalırdım gözlerinin içine.
Çok yıllar geçti bu ayrılığın üzerinden çok yıllar.
Beni soracak olursan ben sensiz hiç iyi değilim artık, aşk vurgunlarının yaşadığı gibi yaşıyorum.
Ben artık yavaş yavaş sensizliğe alışıyorum desem yalan!
Ben sensizliğe bir türlü alışamıyorum.
Suskunum, suskunluğum içinde biriken hasretim var.
Bir yanardağ misali kendi lavlarımda kavrulup gideceğim.
Ve küllerimi savuracak rüzgârlar aşk denizlerine.
Vursun küllerim dalgalarla aşk sahillerine.
Tuncay Aytaç