Kalplerinde aşk işaretiyle doğar kimileri... Yeryüzüne gönül indiremez onlar... Hayatı ve insanları anlarlar,hayata ve insanlara merhamet duyarlar,ama hayatın ve onun içindeki insanların yaşadıkları gibi yaşamazlar.
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Devamını Oku
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
candan tebrikkkkk
Erken bitmiş pek çok aşkın ortak kırılma noktasını
ne güzel yakalamış ve sadece 2 tümce içinde ne kolay anlatmışsınız Esin Hanım,hem de güzel bir şiir yaratarak..Candan kutlarım.Şiire puan vermek,bence güzel değil ama mâdem âdet olmuş..
Saygılarımla
Aşk; bir, iki,üç...Ben şiir okurken,hele ard ardaya üç ayrı gibi duran aslında birbirini tamamlayan aşk şiirlerini okurken heyecanlandım.Aşk gerçekten bu kadar güzel mi? Yoksa şiiri yazan mı böyle yazmış? Bu anlatılamaz diyorum anlatmaya çalışıyorum.Ben niye okumadım bu şiirleri daha önce,neden tanımadım bu özel aşk şairini diye hayıflandım.Kendisini kutlarken özür de dilemeliyim...
Çok güzel bir aşk tanımı bence; çünkü aşk, kendini başkasında bulduğunu sandığın anda başlar ve bulduğunda giderek büyümüşsen gerçek aşk, bu çizgiden itibaren insanı içine çeker. Kısa, anlamlı ve aşkı çok güzel tanımlayan bu dizeler için kutlarım sizi Esin Hanım. Sevgilerimle esen kalın!!1
GÜZEL BİR AŞK TANIMI.
Sevilmek bir arzu, sevmek bir tutku.. Aşk karşılıklı sevginin
doruğu.. İstenilen bu ama.... ne yazıkki her zaman gerçekleeşmiyor.. hayal kırıklığı da var bu kumarda..
en kısa zamanda ulaşırsınız inşallah yüreğinize sağlık efendim saygılarbenden
şebnemörs
Ulaşana kadar AŞK ....Demek ki yolculuğa noktayı koymamak gerekiyor...
FARKLI AMA GÜZEL BİR İFADE..
TEBRİKLER.
Aşk bitmez!
ve bir hedefi de yoktur aşkın.
Hedefseldir; ama çok boyutlu bir hedefsellik.
Bitimsiz, süreklilik arz eden ve hiç bir zaman sonu gelmeyen, ulaştığında biteceğini sandiğin zirvenin;
gerçekte ulaşıldığında çok daha yükseklerini göreceğin zirveler gibidir aşk...
Bitti...
Artık kendimi buldum 'yaşayacağım' diye düşünürsün.
Oysa kısa bir yaşam dinletisinden sonra,
yeniden ve tekrar kayiplara karışacaksın!..
Diğer 'zirveler' de tıpkı her biri,
birer aynaymişcasına kendi yansımalarını göreceksin.
-Aşkın sonsuz olduğunun anlamı budur-
Unutma! bitimsiz ve sonu gelmezdir aşk; ve SEN, sonsuzadek bulunamayacak kayipsın.
Korkma! kapanma, vazgeçme yoksa mutsuz olursun!... Saygılarımla. Kutlarım.
Bu şiir ile ilgili 23 tane yorum bulunmakta