bakır leğenlerimde
gümüş fırtınalar esmiyor
çocukluğuma giden kağıt gemilerime
ve ben
eski zaman heykellerinin yalnızlığını yaşıyorum
hem de bir soluk ötende...
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Aşk; yalnızlık mıdır ...
Şu üç harf ne kadar gizemli,
yazmayan görmedim şimdiye dek :)))))
Ama gene de yok bir tarifi,
yaşamak gerek....
Tebrikler sevgili Mustafa...
güzel şiir üstad yüreğinize sağlık...kutlarım
Bu şiir ile ilgili 3 tane yorum bulunmakta