Asılan Aşkın Fermanı Şiiri - Tekin Bekar

Hangi rüzgâr getirdi, böyle kuru vedayı?
Gönül senin için istedi, en anlamsız duayı,
Ne acelen vardı, bu ne acele gidiş?
Harcadın boş yere içimdeki sevdayı..!

Hani o son bakışın, bana zehir sundu ya,
Seni göğe yükseltti, beni dipsiz kuyuya,
O kadar ki yüzsüzüm, vazgeçmedim senden,
Akıl ki; gönülden habersiz, dalmış gitmiş uykuya..!

Sana düşen bir masal, adın ile anılan,
Bana kalan ihtimal, zamandan çalınan,
Eridi ne varsa, kaydı avuçlarımdan,
Parçalara bölündü, senin eski eksik hatıran..!

Şimdi yollar uzasın, arkamda iz bırakma,
Her şeye razıyım, sen ismimi bile anma,
Ne varsa al götür, bende zerren kalmasın,
Son bir isteğim var ''gözlerimi ıslatma''..!

Benim adıma ağla, borcun bitene kadar,
Her damla yaşında, belki gönlün rahatlar,
Ben ümidi kesmişim, doğacak güneşimden,
Gerek kalmadı artık; Senin olsun baharlar..!

Ne kalsın ne gelesin, artık ferman yazıldı,
Açılması imkansız, mühür bile basıldı,
Son bir isteğin var mı? ''İstemedim sorulsun''
Kaderime razıyım, bu aşk benle asıldı..!

Varsın olsun bu aşk, böyle yarım kalsın tek,
Sen özgürce uçarken, ben kanatsız kelebek,
Kozadan da kovuldu, yapayalnızlığım,
Onu da biri gün biri, kendi gibi sevecek..!