Dokunulmaz, ama kalpte bir fırtına koparmış.
Ne bir adım atabilmiş, ne geri dönebilmiş,
Sonsuz bir özlemde, hep yarım kalmış.
Çünkü asıl sevgiler, imkansız olanmış,
Bir hayalin peşinde yürürmüş insan,
Uzaklaştıkça büyür, yaklaşınca yanarmış.
Kadın ve adam oturuyorlardı
Uzakta beyaz dağlar vardı
Gara girmek üzereyken Barselona-Madrid treni
Kadın üzgündü, üzgündü, üzgündü
Adam düşündü, düşündü, düşündü
Devamını Oku
Uzakta beyaz dağlar vardı
Gara girmek üzereyken Barselona-Madrid treni
Kadın üzgündü, üzgündü, üzgündü
Adam düşündü, düşündü, düşündü




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta