Dağınık hayatıyla köhne bir kulübede,
Bir kimsesiz yaşıyor bizim mahallede.
Sırtı açık karnı aç dudağında izmarit,
Sanırım ondan başka zavallı yok şehirde.
Konu yaşam olunca asılıyordu yüzü,
Gel; n'olursun, içimde umûdum tükenmeden!
Gel; bak bu kahrım beni, mağlûb edip yenmeden!
Gel diyorum, gel artık; son bulsun ızdırâbım!
Gel de yüzler süreyim; kıblegâhım, mihrâbım! ..
Devamını Oku
Gel; bak bu kahrım beni, mağlûb edip yenmeden!
Gel diyorum, gel artık; son bulsun ızdırâbım!
Gel de yüzler süreyim; kıblegâhım, mihrâbım! ..




güzel bir toplumcu şiir...duyarlılığınızı kutluyorum....
Bence o zavallı değil onu bu hale getirenler,malını mülkünü elinden alanlar zavallı..Akıcı anlatım ,iyi seçilmiş konu...Tebrikler..
'Babasından mirası sadece şeref kalmış,
Para pul toprağına yakınları el koymuş. ' Çevremizde ne insanlarımız var. Gözleri açık ve görebilenlere. Tebrikler.
Bu şiir ile ilgili 3 tane yorum bulunmakta