Kalplerinde aşk işaretiyle doğar kimileri... Yeryüzüne gönül indiremez onlar... Hayatı ve insanları anlarlar,hayata ve insanlara merhamet duyarlar,ama hayatın ve onun içindeki insanların yaşadıkları gibi yaşamazlar.
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Devamını Oku
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Güzel beyitinizin içinde, iki güzel cinas(el) ve (gül) ile süslenmiş.Tebrikler Mustafa bey.
Sensin bahçeme ödül, biricik gül bana.
Özden olmasa da, bir kerecik gül bana.
Çok şıktı. Yüreğinize sağlık Mustafa Bey.Yürek sesiniz hiç susmasın. Tam puan.
gerçek aşkı anlatan güzel dizeler yürekten kutluyorum yürek sesinizi on tam puan bu sevda şiirinize selam ve sevgilerimle
Aşıktan Aşka
Seni gördüm ya, değdi gökten bir el bana.
Seni sevdim ya, ne derse desin el bana.
Seni görmek demek, nura gark olmak demek,
Helâldir, bu sevdaya verdiğim her emek.
Sen ki en güzelisin, günahsan günahın.
Tutmasın diye can veririm, bir gün âhın.
Kaldı ki sevap olsa gerek, sana yanmak.
Ömür katar ömrüme, dizinde uyanmak.
Meğer kupkuruymuş, benim aşka bakışım.
Senle değişti, şimdi bambaşka bakışım.
Gönül güneşimle gözyaşım buharlaşır.
Yağmur yağar, gül açar, mevsim baharlaşır.
Senin gülmenle, gülmek bile mânâ bulur.
Gülzârda bu bağban, salt seni rânâ bulur.
Sensin bahçeme ödül, biricik gül bana.
Özden olmasa da, bir kerecik gül bana.
Mustafa EROL
Antalya /Manavgat
Yüreginize saglik Mustafa hocam, cok begendim harika bir sah-eser olmus, ilhaminiz bol, kaleminiz daim olsun...
Seni gördüm ya, değdi gökten bir el bana.
Seni sevdim ya, ne derse desin el bana.
Gönül sesini yürekten kutlar saygılarımı sunarım.+10+ant
kalemine sağlık.sevmek insanı çok değiştirir. ama paylaştığı kişi bence çok önemli
Meğer kupkuruymuş, benim aşka bakışım.
Senle değişti, şimdi bambaşka bakışım.
Değişti birtanem, yaz oldu kışım....diyesim geldi. Mevsimler bile değişir insan aşıkolunca... Kutlarım sevgili öğretmenim. Okumak çok güzeldi...
Senin gülmenle, gülmek bile mânâ bulur.
Gülzârda bu bağban, salt seni rânâ bulur.
.......kutluyorum güzel bir şiir
Hocam şiirinizi beğenerek okudum kaleminize ve yüreğinize sağlık
İşte sevda bu olsa gerek detirten bir şiir,sevilene çıkan tüm yollarda sevilene dillenir tüm sözler...
Kutluyorum şairi ve şiiri,saygıyla....
Bu şiir ile ilgili 11 tane yorum bulunmakta