Bir alevi sofrasından kalkıyorum
Üstümde ekmek kırıntıları
dökülmesinler diye eteğimde bir elim
Tanışıklığım yok kimseyle,yaşanmışlık yok
Seni arıyorum bir ney sesinde bir bektaşi nefesinde yahut bir çocuğun gülüşünde.
Kulağımda anne ninnisi..
Çocukluğum geçiyor paslı demir raylardan ,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta