Aşikarım / Dağdan Ağır

Bu gidiş aslına rücu muydu yâr?
Adın düştü de aklıma,
Yüreğim alışamadı yâr.
Toprak aldı seni, vermedi geri, yâr...

Yel esti, savurdu ömür harmanını,
Gardaş gitti, kesti evin dumanını.
Dağlar şahidimdir, taş bilir fermanımı,
Felek kara yazmış, alnımızın yazısını.

Aşikârım…
Bu ayrılık, dağdan aşar yâr,
Adın düştü bağrıma, alışmadı yâr.
Toprak aldı seni, vermedi geri,
Bu gönül sensiz kalamadı yâr

Ağla ana, yaşın ateş olsun.
Yanık yüreklere düşüp te kor olsun.
“Giden gelmez” derler, doğruymuş meğer
Can evi çökünce, sönermiş bu evler.

Ocak söndü, dilsiz kaldı bacalar,
Akşam çöker, sükûta durur dualar.
Her köşe sen kokar, her eşik sana bakar,
Yokluğunla kor olur şimdi bu odalar.

Ağla ana, ben de senle ağlayım.
Bir sen tutuş, bir de ben yanayım,
Acıyı bölüşsek hafifler sanayım
Yarısı sende kalsın, yarısı ben olayım

Aşikârım…
Bu ayrılık, dağdan aşar yâr,
Adın düştü bağrıma, alışmadı yâr.
Toprak aldı seni, vermedi geri,
Bu gönül sensiz kalamadı yâr