AŞIK VE MAŞUK
Gönül verdin ise gönül incitme,
Sevdayı hor görüp kalbi ürkütme,
Bir âşığın ahını göğe yükseltme,
Mazlumun gözyaşı arşa dayanır.
Âşık sevdiğine ömrünü serer,
Bir çift söz uğruna canını verir,
Maşukun nazıyla yüreği erir,
Sessizlik bağrında kor olup yanar.
Kalbini kapatmış cümle âleme,
Bir tek maşuk düşmüş gönül iline,
İsmini nakşetmiş sevda gülüne,
Aşk dediğin böyle candan yaşanır.
Her yerde sevildiğin söylenir,
Şiirde, türküde adın ünlenir,
Aşk ile atan kalp aşkla dinlenir,
Muhabbetli ruhlara şifa taşınır.
Lakin maşuk eğer kıymet bilmezse,
Âşığın halinden bir dem görmezse,
Bir kuru dal gibi gönül solarsa,
Bahçede bülbüller susup utanır.
Sert söz hançer olur ince kalplere,
Kibir ateş salar mahzun dillere,
Bir gönül kırılır bin ah ile de,
O ahın dumanı göğe dolanır.
Sevgi Hak’tan inmiş kutlu hediye,
Hürmet gerek aşka, sadık sevgiye,
Şeytan vesvesesi düşman muhabbete,
Kalpte merhametle rahmet dolanır.
Âşık da maşuka güzel davranır,
Nazik sözleriyle gönül kazanır,
Maşuk da âşığın kadrin tanırsa,
İki cihan birden güle boyanır.
Seven sevdiğine diken olmamalı,
Gözünden yaş akıp bağrı yanmalı,
Aşk ile yoğrulan kalp kırılmamalı,
İnsana sevince hürmet yakışır.
Mahrumî der gönül incitme sakın,
Sevdaya hürmetsiz olan kör baksın,
Âşık maşuk ile olur Hak’ka yakın,
Muhabbet ehline cennet görünür.
Kayıt Tarihi : 18.05.2026 17:36:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
