Aşık Abdullah Şiiri - Abdullah Uludağ

Sivas’ın bağrından kopmuş bir aşığım,
Ayaz yemiş sözlerim, serttir dilim.
Sevdayı susarak öğrendim ben,
Yanık yanık çalar gönül telim.

Çiçekleri sevdirmezler dediler,
Dalında soldu nice hevesim.
Bir yar sevdim, uzak düştü bana,
Adını anmak oldu nefesim.

Zonguldak’tan esti bir kara yel,
Kömür karası gözleri kaldı.
Ne giden döndü, ne kalan güldü,
Bu yürek yar yolunda yoruldu.

Âşık Abdullah der ki sözüm haktır,
Sevda yükü ağır, omuz dardır.
Sevmesini bilene cennet olur,
Bilmeyene bu dünya zindandır.