Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Aşık Abdi'nin yaşamıyla ilgili fazla bilgimiz yok. İstanbul'lu olabileceği üzerinde duruluyor, bir 'İstanbul aşıkı' olabileceği üzerinde de. Aruz ölçüsüyle de şiirler yazmış. Bu 'İstanbul aşık'lığı da İstanbul için yazdığı bir övgü şiirine dayandırılıyor.
Bir destanından 1752 yılında Mekke'ye sürüldüğü, Mekke'de üç yıl kaldığı, sonra İstanbul'a döndüğü sonucuna varılıyor.
Aşık Abdi'nin, Aşık Ömer'le Gevheri'den etkilendiği de görülüyor.
