Yaşam ellerinde nefes alırken
Soluğum kesilir düşerim yere
mabedine tutsak gözlerinde erirken
kalbim tutsak kalır zincirleyen kadere
açamam içimdeki düşler sesini
şafağımda getirir,tan ışığı nefesini
kırarım bilki sen gelince yalnızlığın kafesini
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta