Aşığım Şiiri - Baki Ortak

Aşığım dedim,
söz sandı belki,
rüzgârın ağzımdan düşürdüğü
basit bir hece gibi baktı.

Aşığım dedim gözlerin yerdeydi
Sesim titrek sözlerim dardaydı
Bir anlık gülüş kondurup geçtin
Kalbim o gün zamana perdeydi

Minik bir tebessüm etti,
öyle ince, öyle kısa…
Sanki gülmek değil de
zamanla arama koyduğu
küçük bir mesafeydi.

Seviyorum dedim,
sesim titredi,
kelime değil kalp düştü yere.
Duymadı.

Seviyorum dedim içim közdeydi
Sustum yangın boğazımdaydı
Kimi deyip bakınca yüzüme
Koca dünya bir an askıdaydı

“Kimi?” dedi,
işte orada
bütün evren sustu.
Duvarlar geri çekildi,
gece bir adım yaklaştı,
boğazıma düğümlenen
bütün geçmişim sıraya girdi.

Seni dedim,
adını söylemedim ama
bütün harfleriyle
seni.

Seni dedim adın dilimdeydi
Her harfi yüreğimde izdeydi
Ulan seni dedim affet beni
Bu sevda kibarlığa tersdeydi

Ulan seni dedim,
seni dedim ulan seni, seni;
çünkü bazen aşk
kibar cümlelere sığmaz.
Bazen sevgi
küfür gibi yanar insanın içinde,
çünkü çok gerçektir.

Seni seviyorum dedim,
tekrar ettim,
çünkü bir kez yetmezdi.
Çünkü kalp
inandırmak ister kendini de,

Seni seviyorum yetmedi bana
Kalbim bile kendine düşmandaydı
Gözlerin kaçtı ben kaldım orda
O an suskunluk benden yandaydı

Gözlerin kaçtı,
ben kaldım.
Suskunluk kazandı o an,
ben kaybettim.

O günden sonra
aşkı omzumda taşıyorum,
adını içimde saklıyorum.

O günden sonra aşk sırtımdaydı
Adını sakladım içimdeydi
Sorana “iyiyim” dedim geçtim
Çünkü derdim anlatılmaz haldeydi

Sorarlarsa
“iyiyim” diyorum,
çünkü anlatınca geçmiyor.

Ben sevmeyi
bağırarak öğrendim,
karşılıksızlığa bakarak.

Bir tebessümün
insanı nasıl susturduğunu
ilk kez sende gördüm.

Ve şimdi yazıyorum,
çünkü susmak ağır geliyor.
Söylenmeyen her söz
gece olup kalbime çöküyor.

Kalem,
dilin korktuğunu söylüyor.
Bu dizeler heves değil,
taşınan bir yük.

Bir isim aramadım bu yangına,
ama bir iz kalsın istedim.
Sevenlerin,
söyleyemeyenlerin
sessiz hatırası gibi.

Ve şiir biterken
geriye kalan tek şey
o yükle fısıldanan
bir ad olur:
Kul Ortak.

KUL ORTAK