Asansör Şiiri - Umut Engin Deniz

ASANSÖR

Hiç tanımadığım bir yerde
açtım gözlerimi.
Ağlayarak geldim dünyaya.

Küçüktüm…
gülerek, çocukça büyüdüm.
Büyüdükçe küçüldüm.
Küçüldükçe daha da küçüldüm.

Sonra anladım:
ben kendime çıkan
bir asansördüm.
Yükseldikçe
kendimden uzaklaştım.
Her katta
kendime yenildim.

“İmtihan” dediler.
Ben bu derse
hiç çalışmadım.

Kazandım sandım,
biraz daha kaybettim.
Keşkeleri
kat kat butonlara bıraktım.
Geçmişimden
çağırdılar.
Çırılçıplak
döndüm.
18.08.2018
UNLBBCN
Umut Engin Deniz