Çok kapalı yerlerde pek kalamam ben.
Üstüme üstüme gelir çünkü her yanım.
Nefes bile alamadığım olur.
Asansöre kolay kolay binemem ben.
Kalp atışlarım birbirini kovalar.
Terlemeye başlarım o an, korkunçtur.
Ve seni ilk gördüğüm zaman...
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta